Yayın bilgileri
- Yayın tarihi
- 2019
- Yayınevi
- [yayn.y.]
- Yayın yeri
- Ankara
- Dil
- Türkçe
- Fiziksel tanım
- 140 s. ; 25 cm.
Konular
Özet / içindekiler
ÖZET
Ülkemizde 1990’lı yıllarda başlayan özel televizyon yayıncılığı ile birlikte kamu yayıncısı kuruluşların yanı sıra pek çok özel yayıncı kuruluş yayıncılık alanında faaliyet göstermeye başlamıştır. Yayıncı kuruluşların sayılarının artması ve yayıncılığın bir ticari gelir vasıtası olarak ortaya çıkmasıyla birlikte bu kuruluşlar arasında daha fazla izleyiciye ulaşabilme hususunda kıyasıya bir rekabet başlamıştır.
Televizyonun hem görsel hem de işitsel bir içerik sunma olanağı onu yazılı basın ve radyonun önüne geçirmiş ve yayıncı kuruluşlara içeriği şekillendirme hususunda daha geniş bir olanak vermiştir. Bununla beraber yayıncı kuruluşlar haber sunumunda bu olanağı bir fırsat olarak görerek izleyici hassasiyetlerini suiistimal etmişler ve habere konu olayların tarafı olan kişilerin kişilik haklarını göz ardı eden bir yaklaşım benimsemişlerdir. Buna karşın görsel-işitsel alanı düzenleme yetkisine sahip kamu otoritesi olarak RTÜK, 6112 sayılı Kanun çerçevesinde söz konusu ihlallere ilişkin çeşitli müeyyideler uygulamaktadır. Öte yandan konuya ilişkin akademik çevrelerin yürüttüğü çalışmaların yanı sıra bazı basın meslek örgütleri çeşitli etik ilkeler belirlemiştir.
Cinsel şiddet vakalarının haber bültenlerinde sunumuna ilişkin yapılan bu çalışmada yukarıda bahsedilen bilimsel çalışmalar, hukuk mevzuatı ve etik ilkelerin odaklandığı problem alanları dikkate alınarak belirlenen ölçütler bağlamında cinsel şiddetin sunumuna ilişkin üç farklı yayıncı kuruluşun üç faklı olaya ilişkin tutumu ele alınmıştır. Ele alınan haberlere ilişkin yapılan değerlendirmede cinsel şiddet haberlerinin sunumunda yayıncı kuruluşların ihlallerinin özellikle mağdurların kimliklerin ifşa edilmesi, zanlıların masumiyet karinelerinin dikkate alınmaması ve habere konu olayın sansasyonel bir şekilde sunulması hususlarında yoğunlaştığı görülmektedir.
Bu sorun alanlarının çözümüne yönelik öncelikli olarak konu çok yönlü ele alınarak konunun tarafı olan kuruluşlar ile ortak bir çalışma yürütülmeli ve yayıncı kuruluşlara yönelik eğitim seminerleri düzenlenmelidir. Diğer taraftan konuya ilişkin bahsi geçen sorun alanlarını dikkate alan bir kanun maddesinin 6112 sayılı Kanun’a ilave edilmesinin faydalı olacağı değerlendirilmektedir.